
توی آسمن دنیا هر کسی ستاره داره
چرا وقتی نوبت ماست آسمون جایی نداره؟!
واسه من ، واسه من تنهایی درد،درد هیچ کسو نداشتن
هر گل پژمرده ای رو تو کویر سینه کاشتن
دیگه باور کردم اینرو که باید تنها بمونم
تا دم لحظه ی مردن شعر تنها یی بخونم.

|
+| نوشته شده توسط
باران در جمعه هفتم دی 1386
|